TEMPO JEDZENIA A ZDROWIE

2018-01-29
TEMPO JEDZENIA A ZDROWIE
Coraz większą uwagę zwracamy na to co, ile i kiedy jemy, jednak nadal zapominamy, że równie ważne jest tempo spożywania posiłków. Ciągły pośpiech, nadmiar obowiązków i stres sprawiają, że jemy szybko…, za szybko. Ten często bagatelizowany problem w dłuższej perspektywie może mieć poważne skutki dla naszego zdrowia i samopoczucia.

Konsekwencje szybkiego jedzenia

Jemy za dużo
Sygnał o sytości dociera do specjalnego ośrodka w mózgu, a dokładnie w podwzgórzu, dopiero po około 15 minutach, więc do tego czasu jedząc szybko zjemy więcej, niż jedząc wolno. Pierwszym tego sprawcą jest bardzo duży głód wywołany nieregularnym spożywaniem posiłków lub ich brakiem, ponieważ szkoda nam czasu na jedzenie. Jemy kiedy nasz głód sięga zenitu, bardzo szybko, aby jak najprędzej go zaspokoić, spożywając więcej niż rzeczywiście potrzebujemy. Druga przyczyna to brak koncentracji na jedzeniu. Jedząc myślimy o milionie innych spraw, co odwraca naszą uwagę od jedzenia i sprawia, że nie kontrolujemy jego tempa, a co za tym idzie ilości. Wynikiem tego jest dodatni bilans energetyczny i wzrost masy ciała.

Dyskomfort w jamie brzusznej, ból brzucha, wzdęcia, zgaga
Te nieprzyjemne objawy pojawiają się na skutek niedokładnego rozdrobnienia pokarmu w jamie ustnej, kiedy połykamy zbyt duże kęsy jedzenia. Duże kawałki pokarmu dłużej zalegają w przewodzie pokarmowym, który jednocześnie musi wykonać więcej pracy, aby strawić takie jedzenie, co manifestuje się naszym niezbyt komfortowym samopoczuciem.

Większe ryzyko zadławienia się
Połykając w pośpiechu zbyt duże kęsy jedzenia nietrudno również o zachrztuszenie lub zadławienie.

Brak przyjemności z jedzenia
Jedząc szybko nie odczuwamy pełnego smaku potraw. W jamie ustnej znajdują się skupione w kubkach smakowych receptory odbierające cztery podstawowe smaki, zlokalizowane w różnych miejscach jamy ustnej. Komórki smakowe zostają pobudzone przez substancje rozpuszczone w śluzie pokrywającym błonę śluzową w okolicy kubków smakowych. Dlatego i w tym przypadku ważny jest stopień rozdrobnienia pokarmu.

Otyłość, cukrzyca typu II, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze czy udar mózgu

Osoby, które nie mają czasu na jedzenie przeważnie nie mają go też na gotowanie. Stąd często w diecie tych osób za dużo jest produktów smażonych, ciężkostrawnych, obfitujących w cukier i tłuszcz przyczyniających się do powstania wyżej wymienionych chorób.

Jak zatem należy jeść?

Wyciszmy się i skoncentrujmy na posiłku
Pod wpływem emocji, jemy zdecydowanie szybciej i więcej, dostarczając tym samym więcej kalorii niż potrzebujemy.

Powoli, dokładnie rozdrabniając każdy kęs

Trawienie zaczyna się już w jamie ustnej, gdzie spożyty pokarm zostaje rozdrobniony przez zęby, wymieszany ze śliną w procesie żucia, dzięki czemu wzrasta jego powierzchnia i podatność na działanie enzymów. Żucie powinno trwać tak długo, aż jedzenie zostanie dokładnie rozdrobnione i nasycone śliną, aby uformowane w postaci kęsa mogło zostać połknięte. Ślina zawiera chlorki sodu, potasu i magnezu, które neutralizują kwasy i inne substancje mogące szkodliwie oddziaływać na powierzchnię zębów, jamy ustnej i przełyku, a jednocześnie aktywują amylazę ślinową, która rozpoczyna trawienie węglowodanów. Znajdujące się na języku gruczoły wydzielają zaś lipazę ślinową działającą na zemulgowany tłuszcz mlekowy. Jedzenie w pośpiechu niekorzystnie oddziałuje więc na strawność pokarmu, czyli stopień jego rozłożenia, aby nadawał się do wchłonięcia do krwi czy limfy.

Celebrujmy posiłki
To doskonała okazja do spędzenia czasu z rodziną. Wspólne posiłki pomagają odreagować stres, wzmacniają poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie sprzyjają kształtowaniu prawidłowych nawyków żywieniowych.

Literatura:
  • red. Gawęcki J., Żywienie człowieka. Podstawy nauki o żywieniu, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011.
  • Kocełak P., Zahorska-Markiewicz B., Olszanecka-Glinianowicz M., Hormonalna regulacja przyjmowania pokarmu, Polish Journal of Endocrinology, Tom 60, Numer 4/2009, s. 296-301.
  • Krebs H., Macht M., Weyers P., Weijers H.-G., Janke W., Effects of stressful noise on eating and non-eating behavior in rats, Appetite, 1996, no. 26, p. 193–202.
  • Traczyk W. Z., Fizjologia człowieka w zarysie, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2010.
Pokaż więcej wpisów z Styczeń 2018
English
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel