SZKODLIWE DIETY ODCHUDZAJĄCE

2017-06-01
SZKODLIWE DIETY ODCHUDZAJĄCE Nadal trwają poszukiwania diety, która będzie odpowiednio zbilansowana pod względem podstawowych składników odżywczych i pozwoli utrzymać efekty nawet najmniej wytrwałym osobom. Stąd cały czas pojawiają się nowe koncepcje diet, które zachęcają szybką utratą masy ciała. Często jednak te modne diety mają niekorzystny wpływ na nasze zdrowie.

Należą do nich cieszące się nadal dużym zainteresowaniem diety niskowęglowodanowe (wysokotłuszczowe, białkowo-tłuszczowe lub ketogeniczne). Dwie najpopularniejsze z nich to dieta Atkinsa i jej odmiana występująca w Polsce, jako dieta Kwaśniewskiego. Badania pokazują, że po roku stosowania diety niskoweglowoadanowej nie zaobserwowano różnicy pod względem utraty masy ciała w porównaniu do racjonalnej diety odchudzającej. Pogorszeniu uległy zaś czynniki ryzyka miażdżycy. Biorąc pod uwagę niejednoznaczne wyniki badań świadczące o korzystnym wpływie diety niskowęglowodanowej na stan zdrowia oraz uznanie jej w 1999 r. za wybitnie szkodliwą przez Komitet Terapii Polskiej Akademii Nauk powstała nowa koncepcja wprowadzenia diet wysokobiałkowych. Jedną z nich jest naprzemienna dieta proteinowa (Dukana, protal, białkowa). W raporcie Dietary Guidelines for Americans 2010 podano, że diety o zwartości białka wysokości powyżej 35% energii diety i węglowodanów mniej niż 45% nie są skuteczniejsze w odchudzaniu od diet o obniżonej kaloryczności oraz posiadają niekorzystny wpływ na stan zdrowia. Również badania naukowców greckich oraz szwedzkich wskazują na większą umieralność osób stosujących dietę bogatobiałkową z powodu chorób układu krążenia. Tak jak w przypadku poprzedniego rodzaju diet brak jest długoterminowych badań na temat bezpieczeństwa stosowania diet wysokobiałkowych i nie są one rekomendowane przez jakikolwiek towarzystwa naukowe.

Do innych propagowanych w prasie kobiecej diet o niekorzystnym wpływie na zdrowie zalicza się diety jednoskładnikowe. Najczęściej są to diety owocowe (grejpfrutowa, ananasowa, jabłkowa itd.) oraz warzywne (np. kapuściana). Zalicza się do nich również dietę mleczną, ryżową i wiele innych. Główną wadą diet warzywnych i owocowych jest brak pełnowartościowego białka, wapnia, żelaza, jodu, witaminy D i B12. Natomiast dieta mleczna czy ryżowa zawierają niedostateczną ilość składników mineralnych i błonnika.

Bardzo rygorystyczną formą charakteryzuje się również dieta kopenhaska, która dostarcza zaledwie 500-600 kcal/dobę i skutkuje niedoborami białka, węglowodanów w tym błonnika, witamin antyoksydacyjnych, z grupy B, żelaza, wapnia, miedzi, magnezu i cynku.

Następnie głodówki, które polegają na całkowitym przerwaniu spożywania pokarmów i powinny być stosowane pod kontrolą lekarza, gdyż wywołują zaburzenia w funkcjonowaniu wielu narządów i gospodarki wodno-elektrolitowej. W trakcie jej trwania obniża się przemiana materii (w konsekwencji odporność na odchudzanie) oraz dochodzi do ubytku tłuszczowej i beztłuszczowej masy ciała. Utrata masy ciała wiąże się przede wszystkim z odwodnieniem organizmu i ketozą. Występuje również poważny niedobór witamin i składników mineralnych.

Kolejnym przykładem są diety rozdzielne (Haya, Diamondów, Montignaca), które zakazują przede wszystkim łączenia białek z węglowodanami w jednym posiłku a przy tym nie pokrywają zapotrzebowania na składniki odżywcze. W systemie Haya większość produktów spożywa się na surowo, co obciąża pracę wątroby i trzustki. Natomiast założenia diety Diamondów sprzeczne są z zasadami racjonalnego żywienia, chronologią oraz fizjologią, ponieważ wiadome jest, że procesy wchłaniania i trawienia zachodzą jednocześnie.

Dlatego przypominamy, że wśród tak wielu diet odchudzających, powszechnie rekomendowaną i polecaną przez międzynarodowych specjalistów jest dieta klasyczna, określana jako wysokowęglowodanowa i niskotłuszczowa z obniżoną zawartością energii, która spełnia zasady prawidłowego żywienia i w porównaniu do innych diet odchudzających jest odpowiednio zbilansowana pod względem występowania w diecie podstawowych składników odżywczych.

Zachęcamy do zapoznania się z publikacjami źródłowymi:
  • Kłosiewicz-Latoszek L., Szostak W., Kontrowersje wokół diet odchudzających, Postępy Nauk Medycznych, 2011, t. XXIV, nr 9, 790-794.
  • Report of the Dietary Guidelines Advisory Committee on the Dietary Guidelines for Americans, 2010.
  • Ruxer J., Otyłość - strategie terapeutyczne, Czasopismo Aptekarskie, 2009, 6-7, 34-39.
  • Stanowisko Komitetu Terapii Wydziału VI Nauk, Medycyna po Dyplomie, 1999, 8: 22.
  • Trichopoulon A., Psaltopoulou T., Orfanos P., et. al. Low – carbohydrate – high protein diet and long – term survival in general population cohort. Eur. J. Clin. Nutr. 2007, 61, 575 – 581.
  • Wawrzyniak A., Hamułka J., Kiełek K., Ocena wartości odżywczej diet odchudzających, Roczn. PZH, 2007, 58, nr 2, 427-435.
  • Zahorska-Markiewicz B., Kontrowersje wokół diet, Endokrynologia, Otyłość i Zaburzenia Przemiany Materii, 2005, tom 1, nr 1, 9-14.
Pokaż więcej wpisów z Czerwiec 2017
English
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel